Претходен број

Контрапункт

Содржината како непријател

Никола Гелевски

Груевски ја билда лажната православно-античка слика на Македонија и им се заканува на сите што не го споделуваат вмровското лудило

Омразата спрема Грција е единствената работа што во моментов ги обединува сите граѓани на Република Македонија: леви, десни, богати, сиромашни, православни, муслимани итн. Но, дури и таа дискутабилна единствена обединувачка точка Владата на ВМРО секојдневно ја гмечи и уништува, секојдневно (24/7) работејќи на постојано ново произведување поделби меѓу македонските граѓани.

Најсмешното во оваа трагична ситуација е што со ставањето фокус исклучиво врз „Славо-Македонците“ (60 отсто од граѓаните во РМ) Груевски ја игра најгубитничката можна игра: „Поголем Грк од Грците“. Обидувајќи се сериозно мултикултурната и плуралистична Република Македонија прокрустовски да ја набие во сопствените налудничави православно-антички фантазии (сосема по урнекот на Грција, која тоа интензивно го прави најмалку 100 години), Груевски ем ги растура сите наши суштински предности во спорот со Грција, ем ја уништува комплексноста на земјата однатре, сведувајќи ја на пропагандна фантазмагорија на неговите „културни инженери“ со холограм преместени од 19 век во 21 век (точно е дека нациите во 19 век настануваа по кафеани, низ романтични муабети на писатели, филолози и археолози, но тешко дека тој модел се' уште врши работа).

Смешно-трагичното, значи, е во тоа што мразејќи ја Грција, таа античко-православна џамахирија во која постои само една над-раса, а сето друго кутро се труди да еволуира до високото хеленско-ариевско ниво, ние сакаме да бидеме исти такви! Аеродромска глава на Александар тие - аеродромска глава на Александар ние. Споменик тие - триесетметарски споменик ние. Православен фундаментализам тие („Сади цркви како дрвја!“) - православно-исламски фундаментализам ние!



Сите компаративни предности на нашата земја македонската Влада ги уништува со својата силеџиска политика, сосема непримерна однатре, а наполно самоубиствена однадвор. Грција има барем 30 пати поголем бруто-општествен производ од Македонија и најмалку едновековна традиција на етничко чистење. Ако во тоа се тркаме со Грција (а нашите недоветни осмислувачи на надворешната и внатрешната политика баш во тоа се тркаат: кој ќе биде поправославен, поантички и почист Македонец), тогаш не само што катастрофално понижувачки ќе го изгубиме спорот со Грција туку и трајно себеси ќе си нанесеме „идентитетски“ штети.

Македонија не е Грција. И тоа е убавината на оваа земја. Убавината на различното. Нејзиното православие не е фундаменталистичко и исклучиво како грчкото или српското. Нејзините врски со антиката се многу посуптилни и поинтерферирачки со сите напластени културни слоеви, со сите духови што лутаат низ просториве. Македонија не живее под моноетнички терор или под конфесионални притисоци спрема сите што не се преброени и во трлата. Македонија е мешавина и толеранција. Реална Европа. Проста, некултурна, недоделкана, вулгарна - но реално плуралистична и толерантна.

И одеднаш доаѓа, како од цртан филм, „еднооко“ смешната (просто гротескната, да не беше потенцијално трагична) политика на Груевски, сето тоа го фрла во вода, ја билда сосема лажната православно-античка слика на Македонија и им се заканува на сите што не го споделуваат вмровското лудило. Со неколку шлаканици странциве го освестуваат македонскиот водач, го тераат да дозволи колку-толку слободни избори и колку-толку елементарни човечки слободи во земјава (ама има ВМРО аргумент зошто не е добро премногу да се биде слободен: за да не се загрози македонската, од Владата во бронза искована, православно-античка хомогеност!). За жал, кратко траат периодите на трезност; штом малку ќе подолабави надзорот, Груевски пак си ги зема оловните војничиња на Александар, пак размавтано гради цркви и отвора археолошки дупки на секој чекор.

Признавам: можеби толерантна, шарена и слободна Македонија го нема мобилизацискиот потенцијал на крстовите и фалангите. Можеби граѓаните на Македонија задоцнето мораат да го изживеат, низ деградирачката политика на ВМРО, својот 19 век кога историското знаење и национализмот стануваат едно. Кога интелектуалците и политичарите, создавајќи нови нации, се обидуваат тие нации да ги проектираат во далечното минато.

Но, целиот наш модернистички социјализам беше, всушност, ковање на македонската нација по урнекот на 19 век. Речиси целата култура и образование беа во функција на создавање на националното. И таман кога помисливме дека се ослободивме не само од недемократијата туку и од националистичкиот 19 век - доаѓа Груевски и на сите можни рамништа не' враќа во блажениот социјализам! Оттаму таа бодра поддршка од некрополата на македонскиот дух, МАНУ. Оттаму сите комунистички жбири, кодоши, цајкани и џелати раскомотени низ вмровските ќелии ја доживуваат својата втора младост. Оттаму неверојатната етатизација на се' и сешто во земјава; само државното смее да постои, т.е. смее да постои и дише во оваа земја само она што е овластено од кабинетот на Груевски. (Еден пример за таа етатизација: целокупната културна политика, до детаљ, до последното шрафче, е преземена од државата, комплет со издавањето книги! И тоа предизвикува цикот и неконтролирана радост кај 90 отсто од „културните работници“! Пак се појави некој што ќе мисли наместо нив! Кој ќе ги ослободи од тешката работа да се мисли и да се биде автономен!)

Пол Валери имаше зајадливо согледување за книгите: Книгите ги имаат истите непријатели како и човекот: огнот, влагата, ѕверовите, времето, а посебно сопствената содржина. Се чини дека ист е случајот и со нациите.

(Авторот е издавач)