Едиторијал

Соња Крамарска

Завчерашната громогласна прослава на роденденот на владејачката партија, во светлина на политичкиот дебакл во Луксембург претходниот ден, може да се нарече и како вечер на шампањ и солзи. ВМРО-ДПМНЕ успеа да се искачи на тронот на неприкосновените владетели, но не успеа да донесе ниту една одлука од историска важност за Македонија.

ВМРО-ДПМНЕ е силна партија и лидер на политичката сцена во Македонија, но државата со која управува остана слаба и на маргините на Европа. Најголемата десничарска партија во Македонија прибра најголемо членство и „растура“ на изборите, но остана немоќна во коридорите на меѓународната политика, која сега, како никогаш претходно, игра важна улога во опстанокот и перспективите на земјата.

Во такви контроверзни околности ВМРО-ДПМНЕ на нивниот бомбастично-провинцијален начин прославија дваесет години од своето постоење. Тоа е јубилеј за респект. Дваесет години не се малку, но не се ни многу ако се знае дека партиите во развиените земји се стари и по стотина и повеќе години.

Но, ВМРО-ДПМНЕ допрва треба да докаже дали ја заслужиле полнолетноста. Затоа што еден ден пред големиот митинг на ВМРО-ДПМНЕ, нашата земја во Луксембург остана заборавена во фиоките на бирократите од Брисел. Државното раководство доби брутална порака: да направи компромис со Грција за името или да заборави на ЕУ и на НАТО.

Тогаш зошто ли служеше големиот огномет од кој се тресеше Скопје во вторникот вечерта? Кого треба да импресионира една таква манифестација на партиска моќ само неколку часа по болното сознание дека целокупната внатрешна и надворешна политика по прашањата за името и за евроинтеграциите претрпе целосен пораз.

Запрепастува сознанието дека премиерот и лидер на ВМРО-ДПМНЕ е подготвен да говори, но не и да прима прашања и да дава одговори. А прашања од неговиот говор излегоа многу. Што значи и каде води тврдењето дека ВМРО-ДПМНЕ никогаш не ги потценила чувствата на македонскиот народ. Каква е и колку е опасна таа „црвена аристократија“ против која сегашната партија на власт во Македонија троши енергија да ја потисне од политичката сцена. Или, пак, патетичното тврдење, несвојствено за модерното лидерство дека „се' можат да ни одземат, но душата не можат да ни ја одземат“.

Во говорот на Груевски отсуствуваа позначајни политички пораки, кои граѓаните ги очекуваат. Тој избегна да даде и оцена за случувањата во Луксембург што се од исклучителна важност за Македонија. Не даде единствена дефиниција за четиригодишното владеење на неговата партија, туку се обиде низ ретроспектива на владеењето на политичките ривали да ја прикаже својата партија во позитивно светло. Кажа се', но го изостави најважното: каде мисли да ја води Македонија во наредниот период.

Вистина е дека македонската десница созреа од времето кога беше уште „јуниорска“ партија со членови-сениори. Вистина е и дека ВМРО-ДПМНЕ помина низ многу контроверзии и негирања од страна на посткомунистичкото општество, кое во континуитет примаше силна доза на имунитет против секоја алтернатива на левицата.

Најголемата вистина, сепак, е дека партијата, која завчера сама се декларираше дека е во служба на народот, а е против елитите, веќе долго време се колеба да направи исчекор напред во водењето на државата.

Веројатно, Груевски веќе осознал дека народот може да биде предност, но и голем товар кога треба да се носат важни одлуки. Впрочем, ВМРО-ДПМНЕ во својот историјат веќе има една голема изборна победа во 1990 година со која подоцна не знаеше што да прави и речиси ја отстапи власта на ривалската левица. Дваесет години подоцна ВМРО-ДПМНЕ треба да знае дека власта носи привилегии, но и обврски. Впечаток е дека привилегиите ги зграпчија, а од обврските бегаат.